TRADERS´GR 09

84 / 85

Στήλη
84
09.2015
Αποδομώντας το μύθο του
μεσοπρόθεσμου επενδυτή
» Τον Νοέμβριο του 2014, ένας φίλος μου σκέφτηκε να
συμμετάσχει στη Virgin America IPO. Του έκανα μερικές
ερωτήσεις, όπως το γιατί ήθελε να αγοράσει και για πόσο
διάστημα σκόπευε να διατηρήσει την επένδυση.
Η συλλογιστική του ήταν απλή και λογική - του άρεσε η
υπηρεσία. Είπε πως θα ήταν μια μακροπρόθεσμη επένδυση,
γύρω στα πέντε με δέκα χρόνια. «Αν πιστεύεις σε αυτή την
εταιρεία και θα είναι μια μακροπρόθεσμη επένδυση για σένα»
είπα, «επένδυσε όσα μπορείς να επενδύσεις αυτή τη στιγμή».
«Σωστά», απάντησε. Αργότερα, έλαβα ένα μήνυμα από εκείνον.
«Είμαι ο μεγαλύτερος βλάκας του κόσμου. Έπεισα τον εαυτό μου
να μην αγοράσει μετοχές της Virgin. Σκέφτηκα ότι οι αερογραμμές
είναι κακή επιλογή και δεν αγόρασα. Θα μπορούσα να μπω στα
$23 και τώρα η μετοχή βρίσκεται στα $33. Είμαι τόσο βλάκας».
«Δηλαδή, θα τις είχες πουλήσει ήδη;» τον ρώτησα. «Θα
έβαζα ένα stop-loss για να προστατεύσω τα κέρδη». «Αλήθεια;
Μα νόμιζα ότι θα ήταν μια επένδυση με ορίζοντα πέντε έως
δέκα ετών!» «Ποιος ξέρει; Καλή παρατήρηση!»
Αυτό που γίνεται αντιληπτό από τη σύγχυση του φίλου
μου είναι ότι δεν υπάρχει μεσοπρόθεσμη επένδυση. Για να
σωθούν οι επενδυτές από το μεγαλύτερο εχθρό τους, η μόνη
τους ελπίδα είναι να επικεντρωθούν στο «τώρα» και στο «για
πάντα». Όλα τα ενδιάμεσα είναι θάνατος. Μαύρος Θάνατος.
Μια δίνη κακών αποφάσεων και αρνητικών αποδόσεων, από
την οποία πολύ λίγοι επενδυτές μπορούν να επιστρέψουν. Δεν
θέλετε να βρεθείτε εκεί.
Ο βραχυπρόθεσμος επενδυτής έχει το χρόνο στο πλευρό
του. Είναι υπερβατικό και αντικειμενικό. Το λεπτό, η ώρα, η μέρα
ή η εβδομάδα - αν τηρούνται - τους λένε πότε να σταματήσουν.
Πότε τελειώνει το παιχνίδι. Και πότε να ξαναμπούν στο παιχνίδι.
Οι μακροπρόθεσμοι επενδυτές απελευθερώνονται από
το βάρος του εαυτού τους. Το μόνο που χρειάζονται είναι ένα
συρτάρι για να βάζουν μέσα τις επενδύσεις τους και τέλος.
Το πρόβλημα είναι ότι από τη φύση τους οι άνθρωποι δεν
λειτουργούν καλά σε αυτά τα χρονικά πλαίσια. Οδηγούμαστε
παρορμητικά σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Στο χρονικό
πλαίσιο μεταξύ του «Χρειάζεται κάποιος χρόνος για να
αποδώσει, περιμένω» και «ποτέ δεν θα επανέλθει, πουλάω».
Έχω δει πώς λειτουργεί αυτό το χρονικό πλαίσιο, από κοντά
και προσωπικά, από νωρίς στην καριέρα μου.
Η θεία μου η Geneva, αν και δεν υπήρξε γυναίκα με
μέσα, είχε μια σειρά από οικογενειακά κληροδοτήματα που
λειτουργούσαν υπέρ της, αφήνοντας στην κατοχή της ένα
αξιοπρεπούς μεγέθους χαρτοφυλάκιο κοινών μετοχών. Άκληρη
η ίδια, αποφάσισε να αφήσει τις μετοχές στον πατέρα μου.
Βρέθηκε στην καρδιά του κραχ του 1987 και τις πούλησε όλες,
σχεδόν στο ελάχιστο.
Θυμάμαι καλά τις μετοχές. Ήταν της Bank of America,
Ford, CSX, General Motors, καθώς και μια σειρά από άλλα
ονόματα blue chip. Δε μπορώ να φανταστώ τι αξία θα είχαν
αυτές οι μετοχές σήμερα. Αυτό σου προκαλεί ο μεσοπρόθεσμος
ορίζοντας. Φαίνεται σωστό, ενώ οι εναλλακτικές μοιάζουν
λάθος. Στις αρχές του 2000, διάβασα ένα άρθρο σχετικά με
ορισμένους από τους «dellionaires», άνδρες και γυναίκες,
στην πραγματικότητα μόνο άνδρες, που είχαν αγοράσει
τη μετοχή της Dell όταν έγινε η δημόσια εγγραφή και έγιναν
εκατομμυριούχοι, πολυεκατομμυριούχοι. Αυτό κατέστησε
αναγκαία τη διατήρηση της μετοχής για πάνω από δώδεκα
χρόνια. Εκτός από τον Warren Buffett, ποιός άλλος το κάνει
αυτό;
Και εκείνους τους dellionaires, τους κέρδισε ο
μεσοπρόθεσμος ορίζοντας όταν, σε λιγότερο από ένα χρόνο
από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, η αγορά συνετρίβη, ή
μπόρεσαν να κρατήσουν τη μετοχή για άλλα δώδεκα χρόνια
έως ότου ο Micheal Dell έκανε εκ μέρους τους την επιλογή να
ιδιωτικοποιήσει την εταιρεία;» «
Brian Lund
Ο Brian Lund ειναι συνιδρυτής της Ditto Trade κι ένας
ανεξάρτητος trader ο οποίος αρθογραφεί περί της
σχέσης μεταξύ των αγορών και της ζωης γενικότερα
στο The Lund Loop.